Motywy symulacji znajdziemy również w starożytnej Grecji. Znana wszystkim metafora Jaskinii Platońskiej jest zazwyczaj odczytywana jako „więzienie duszy, która za prawdziwy byt bierze wyłącznie to, co poznaje zmysłami”. Mit platoński przedstawia stan rzeczy, w którym ludzie, będący uwięzieni (przez brak możliwości poznania pozazmysłowego) widzą tylko cienie prawdziwego świata na ścianie jaskini.

„Gdyby któremuś z żyjących w jaskini ludzi udało się wyzwolić z kajdan
i odwrócić się, zobaczyłby statuetki widoczne ponad murem, zauważył ich podobieństwo do cieni na ścianie i widziałby, że są od tych cieni prawdziwsze. Gdyby udało mu się pokonać mur i podejść do samego wejścia, zostałby początkowo oślepiony blaskiem słońca i musiałby się dopiero nauczyć widzieć świat. Nauczyłby się rozpoznawać znane sobie rzeczy w cieniach i odbiciach rzucanych przez rzeczywistość. W końcu spojrzałby w słońce i zobaczył w nim prawdziwą przyczynę pozostałych rzeczy.”

Jak widzimy, również Platon uważał nasz rzeczywisty świat jako pewnwgo rodzaju ułudę zasłaniającą prawdę, płaskie odbicie głębszego, niedostępnego dla naszych zmysłów świata, a więc pewnego rodzaju symulację będącą jedynie grą cieni tego co ją stworzyło. W tym przypadku symulowanej rzeczywistości istnieje założenie, że ową symulację można opuścić, uwolnić się z niej. Inaczej jest jednak w przypadku „mózgu w naczyniu” czy „mózgu Boltzmanna”, gdzie symulacja jest właściwie jedynym co możemy doświadczyć – jedyną istniejącą dla nas prawdą.